De krant wordt wat saai. Economische crisis, ik wacht met angst en beven de gemeentelijke belasting af, mensen hebben een kort lontje, en in het midden oosten zijn ze ook niet lief tegen elkaar. De mens is het echte roofdier op deze aardkloot.

Ik kon mij niet aankleden, want mijn handen en vingers deden niet helemaal wat ik wilde. Getuige het feit dat toen het theetijd was, ik mijn nieuwe doosje met zoetjes in de thee liet kletteren omdat ik hem niet vast kon houden. Ik vermoed dat als er iemand in de buurt was geweest, die niet meer bij was gekomen van de uitdrukking op mijn gezicht. Hoppa, morgen maar weer een nieuw doosje kopen.

Wat de sessie van gisteren ook opleverde, was bijna een afgrijselijke dure aanschaf geweest. We hadden het over kleuren gehad, over mandala’s. Dat deed ik voorheen graag. Maar er zijn maar een paar goede kleurpotloden, die echt zacht kunnen kleuren, namelijk Carte d’Ache. En het scheelde maar weinig of ik had die aankoop gedaan. Ik heb het al eens eerder gezegd, ook tegen psychje. Toen M. en C. bij mij op bezoek waren en ik het vorige bankstel nog had, zeiden ze dat ze het niet mooi en/of gezellig vonden. Wat gebeurde er? Hoppa, een nieuw bankstel, het huidige. Dat is natuurlijk niet hun schuld, ik draag de verantwoordelijkheid voor mijn eigen stommiteiten. Maar het scheelde weinig of ik had het weer gedaan. Ik heb volgende week heel wat te bepraten met psychje, dat weet ik wel.

Goed, volgende week moet ik dus 2 x naar de Meregaard: 1 x voor het bloedprikken en het gesprek met psychje. En het bloedprikken moet toch echt gebeuren.

Ook heb ik vandaag een fijn gesprek gehad met mijn zus. We hadden het alleen over lugubere dingen, maar ach, zolang je er om kunt lachen…..he Swieber? Ze raadde me wel aan om met beide voetjes op de vloer te blijven staan, want omdat ik nogal vatbaar ben voor het paranormale en hoogsensitief ben, moet ik uitkijken.

En wat Chris betreft: ik heb hem geprobeerd te bellen, maar hij neemt niet op……kan zijn dat hij aan het bijkomen is, en dat hoop ik dan maar.

Nou, was het weer voor vandaag.

Lief zijn he, dan ben ik dat ook!

Ik weet niet wat ik van deze reading moet denken. Monique was een lieve vrouw, die mij echt op mijn gemak stelde. Ze vond me ook erg rustig. Ja, maar de klap komt pas als iemand de deur uit is.

Ze had in een paar opzichten gelijk, namelijk dat Ko en ik een twee/eenheid waren en dat ik mij na zijn dood geamputeerd voel. Het maakt Ko verdrietig dat ik niet over mijn verdriet heen kom. Hij wil dat ik meer contact zoek met de oude vrienden. Maar het moest van mijn kant komen. Maar dat heb ik al gedaan. Alleen bij eentje niet, en ze zei dat het een man was die Ko en mij heeft bijgestaan. Ja, ik denk dat ik weet wie ze bedoelt.

Ook kreeg ze door dat ik veel met kleuren had. Inderdaad, vroeger kleurde ik veel mandala’s. Ik denk dat ik daar weer mee ga beginnen. Ik word er erg rustig van, maar word driftig als mijn handen niet meer willen.

Maar verder, ik weet echt niet wat ik er van moet denken. Ik weet wel dat ik moe ben en dat ik eigenlijk niet van plan was om te schrijven. Maar schrijven lucht mij op. Jammer genoeg trad ze niet in details bij sommige dingen. Maar die vogel ik zelf wel uit. Of ik ga een keer naar een workshop toe. Dat kan ook. Ik laat het eerst een beetje inzinken en dan zie ik wel weer verder.

Liefs,
Mieke

En verder ben ik toch een beetje nerveus voor het medium die morgen hier komt. Ik blijf met beide voetjes op de grond staan, dat wel. Maar wie zou er nu niet nerveus voor zijn? Ik sta er voor open, ik ben hoogsensitief en er is ten tijde van de ziekte van Ko iets gebeurd waardoor ik er sterker in ben gaan geloven. Ik heb Ko daar ook mee kunnen troosten, voor zover dat nog mogelijk was. Laten we maar zeggen dat ik gespannen nieuwsgierig ben wat er morgen gaat gebeuren.

En Theo, je hoeft niet bang te zijn voor concurrentie. Hans is een aardige man, hij is van de Zonnebloem en die organiseren allemaal uitjes. Uitjes, die de hele dag duren. Of een hele middag. Maar jij bent de grote teddybeer, die een arm om mij heen durft te slaan. En die arm wil ik niet missen.

Zo, dat was het weer even voor vandaag. Ik heb nog wat nagels over, hi hi……

De benedenverdieping is spic en span dankzij Olga. Ik kan het medium met een gerust hart ontvangen. Maar ik ben doodmoe vanwege Chris. Ik kan niets voor hem doen, en dat maakt mij radeloos en redeloos. Ik kan alleen maar bellen en soms denk ik: ha, daar heb je de oude Chris weer en soms denk ik: die haalt de nacht niet! Ij is verplaatst naar een andere afdeling van de hartbewaking. Hij vertelde mij dat er vrienden waren geweest en ik heb hem toestemming gegeven om hen mijn telefoonnummer door te geven. Een aantal van hen woont in Almere en misschien mag ik wel meerijden. Enfin, zijn telefoon is weer opgeladen en ik lig nu te wachten op een berichtje van hem. Geloof me, met mijn stoornisjes is dit waardeloos.

Enfin, even over naar een wat lichtvoetiger onderwerp: morgen komt ene Hans van de Zonnebloem. Die regelt uitjes. Ja Theo, je hebt concurrentie, hi hi……

Goed, na een dag van tv kijken om afleiding te zoeken en te piekeren heb ik niets meer te vertellen en ga weer bij de telefoon en tv liggen.

Hasta la vista of moet ik zeggen: I’ll be back!!!!!

Dat kan geen kwaad, want als de telefoon gaat, geeft hij fel blauw licht mee. Enfin, toen kreeg ik ruzie met Truusje, het alarmsysteem. Die begon te blèren dat alle zones open stonden. En die waren natuurlijk dicht. Potdicht en op slot. Ja, er gebeuren vreemde dingen in huize Chaos……

En net toen ik wilde slapen, ging de telefoon en ik zag op het display dat het Chris was. Ik nam op, omdat die telefoon maar bleef gaan. Wel, er waren broeders met hem bezig. Ze waren nog aan het bekvechten of hij nu mee moest of niet. Dankzij 1 broeder is Chris blijven leven!

Maar dat wist ik dus allemaal niet. Ik hoefde me geen zorgen te maken, hij zou nog bellen, en ik viel in slaap om om half 6 weer wakker te worden. Ik zag dat er was gebeld door Chris om half 4. Ja, ik ga dan niet terugbellen. Niet om half 6.

Vanmorgen bij de koffie zette ik even mijn mobieltje aan, want soms stuurt Chris een sms met een woest verhaal. In dit geval zat ik met stomme verbazing naar een stem te luisteren die mij vertelde dat ze van het OLVG was, oftewel het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam, met de mededeling dat Chris was opgenomen met een zwaar hartinfarct en dat ze hem gingen dotteren. Ik was een beetje confuus, want Chris had mij nog gebeld om half 4. Goed, om een lang verhaal kort te maken, ik belde met het OLVG. En toen kreeg ik dus te horen dat het redelijk ging met Chris en mocht ik hem even spreken. Zijn stem klonk al weer krachtig, had praatjes voor 10, maar vertelde ook nog maar even dat hij 2 x terug gehaald was met stroomstoten. Het was dus echt kantje boord. Vanmiddag heb ik weer gebeld, en was er niets over van die krachtige stem. Zijn borst deed vreselijk zeer, en hij voelde zich behoorlijk ziek. En hij heeft mij als zijn contactpersoon opgegeven.

Dus nu ben ik uitermate onrustig, toch ook wel ongerust, want ondanks dat Chris een irritant mannetje is, belde hij toch iedere dag een aantal keren. Ik zal jullie maar besparen waar hij het steeds over had, maar echt normale gesprekken waren het niet. En Theo waarschuwde mij vanmiddag dat als Chris mij als contactpersoon heeft aangewezen, en het ergste mocht gebeuren, dat ik dan de eerste ben die wordt gebeld. En de bedoeling is dat ik dan iedereen waarschuw. Fijn, ik ken niemand van zijn vrienden of familie. Ik heb geen telefoonnummers, niets.

Ik hoop echt dat Chris hier doorheen komt, want hij is pas 61, weliswaar al een hele tijd hartpatiënt, maar toch…… En ik ben een gewoontedier, ik ben zo gewend die stem een aantal keren per dag te horen, dat ik zijn gewauwel gewoon mis. Ik ben er niet gerust op, eerlijk gezegd. Ik duim voor Chris dat hij hier doorheen komt. Duimen jullie mee?

Verder heb ik vanmiddag alle breekbare dingen van de schutting afgehaald, want dat ding zwiept me toch heen en weer. Willem probeerde me gerust te stellen dat hij deze storm ook zou overleven, maar ik heb het er niet op.

En verder verbrak iemand zijn belofte weer, hing naderhand een woest verhaal op over dat hij om 01.00 ‘s nachts naar het ziekenhuis werd gebracht door een vriend en vandaag wordt hij al weer vrijgelaten. En dan belt hij tig keer op om medische vragen aan mij te stellen. Ik heb mijn telefoon op stil gezet. Verder wilde hij mijn telefoonnr. doorgeven aan anderen, maar dat heb ik hem strikt verboden. Ja, het is niet voor niets een geheim nummer. Zucht, toch even aan psychje vragen waarom het me maar niet lukt om alle banden door te snijden inclusief de telefoonband.

Wel, dat was het dan weer. Tsja, op een stille zondag maak je niets mee, behalve de enge schutting dan, hi hi……

Wel heb ik mijn gewone klusjes gedaan, boodschappen gedaan waarbij ik gezellig alle kanten opwaaide, inclusief de von tuttiwagen. Ik weet niet wie er sneller was, zij of ik.

En verder was het gewoon een loodzware dag. En daar laat ik het maar bij.

God, wat mis ik die humor……en de intelligente gesprekken. Mijn gesprekken als ik die al heb, bestaan tegenwoordig telefonisch uit auto’s, parkeerplekken, centen en beloftes om te komen, om vervolgens niet te komen. Ach ja, ik begin al te zuchten als ik het telefoonnummer herken. En hier laat ik het echt bij. En waarom krijg ik die foto niet groter? Grmbl……..

Gisteren gebeurde het weer. Daarna ben ik mijn bed weer ingekropen, en op het geluid van de eerste donderslag en een enorme lichtflits flikkerde ik gewoon in slaap. Ik die altijd bang was voor onweer. Om vanmorgen om 8 uur wakker gemaakt te worden door een enorme donderslag. Nou, ik heb me nog een uurtje omgedraaid. En op de gewone tijd opgestaan. Altijd 9 uur. Ik ga zo meteen naar beneden voor het laatste kopje thee, en ben nieuwsgierig of de lamp brandt. Zal wel niet, maar toch…..

En ondanks dat er een dreigende lucht hing, ben ik toch boodschappen gaan doen. Boy oh boy, wat was het koud. Heb al mijn klusjes gedaan en heb een nieuw klusje in gedachten. Ik heb plaktegels in mijn slaapkamer, maar ik heb het gevoel dat mijn katten daar meer op doen dan de bedoeling is. If you get my drift.

En deze pc raakt inderdaad langzaam op, vooral bij de mail. Sommigen pakt hij gewoon niet meer. Maar voordat ik mijn laptop installeer, wil ik mijn study goed inruimen. En dan vooral mijn bureau.

En daarna is deze kamer weer aan de beurt. En zo blijven we bezig. Ik doe de klusjes die ik kan doen en Olga mag schrobben, hi hi……

En volgende week moet ik echt naar de vampiers, want de psychiater wil me afhelpen van mijn edele snijwerk, ook wel automutilatie genoemd, en daar heeft ze mijn bloed voor nodig. En natuurlijk ben ik weer het papiertje kwijt met de naam erop van het medicijn wat ze wil proberen, dus kan ik eerst daarnaar op zoek. Grmbl…. het valt niet mee om een chaoot te zijn. Ik weet toch verrekte zeker dat ik het hier heb neergelegd, mopper de mopper.

Enfin, ik heb net naar de dog whisperer gekeken, vind ik een leuk programma. En daardoor wil ik ook een hond. Ik zie altijd Sandra haar vader met zijn hondje Simba wandelen, door weer en wind en het lijkt mij ook gezond voor mij. Maar goed, ik denk niet dat mijn katten het er mee eens zijn.

Zo, dat was het weer voor vanavond. Ik hou het nu goed bij, anders krijg ik weer commentaar van Theo, hi hi…….

Buenos Dios oder so etwas……

En mijn wandeling ging niet door. Ik ben niet echt van plan om in de stromende regen mijn kwartiertje daglicht op te snuiven en tegelijkertijd een longontsteking. Ik dank u feestelijk. Nu heb ik wel boodschappen gedaan, dus ik heb wel wat daglicht opgedaan. En morgen moet ik naar de psychiater, daar moet ik om 3 uur zijn, dus dat betekent een wandeling, een bustrip, weer een wandeling en vice versa.

Verder heb ik braaf mijn dingen gedaan die ik kan doen. Maar Olga, vanwege het interessante bezoek volgende week donderdag mag je dinsdag de benedenverdieping doen. Dat wil zeggen als je hersteld bent natuurlijk.

Ik moet zeggen: ik ben benieuwd. En het lijkt wel alsof Ko ook benieuwd is, want de lamp achter zijn foto brandde gisteravond opeens. En die gaat alleen maar aan via een electrisch knopje. Misschien heb ik er geen bal aan, maar hé, nooit geschoten is altijd mis.

Zo, dat was het weer even voor vandaag. Allemaal lief zijn, ben ik het ook (ahum….).

Daarna besloot ik er een luie dag er van te maken en ja hoor, de loomheid en de lusteloosheid sloegen toe. Dus voortaan gewoon wassen en aankleden en de dingen doen die ik kan doen en mijn middagwandeling maken.

Ik heb wel een paar keer in mijn tuin gezeten en zag tot mijn schrik dat er nog rozen bloeiden en dat de rest al knoppen had. Veel te vroeg natuurlijk, maar ik zat echt met verbazing naar mijn rozen te kijken.

En voor de rest heb ik een telefonische afspraak gemaakt met de vrouw waarvan Sandra mij de naam heeft gegeven. Voor mij maakt ze een uitzondering, ze komt naar mij toe. En daar had ik niet eens om gevraagd. Ik dacht nog: die belt nooit terug, want ik had als een halve randdebiel haar mobieltje ingesproken, hi hi….. Enfin, ik ben benieuwd. Baat het niet, dan schaadt het ook niet.

Zo, dat was het weer voor vandaag. Jullie merken het: langzaam maar zeker word ik wijzer. Wie had dat nu gedacht?